Tónlist og stjórnmál

Í gćrkvöldi hlustađi ég á Stockholms Symfoniorkester flytja eftirlćtistónverk mitt -fullkomnasta tónverk sögunnar - sjöttu sinfóníu Ludwigs van Beethovens, Pastoralsinfóníuna, sveitasinfóníuna, sem samin er 1808 og flumflutt í Vínarborg 22. desember 1808.

Međan ég hlustađi á ţetta fullkomnasta tónverk sögunnar, fór ég ađ hugsa um ferilinn: snilli tónskáldsins, menntun og hćfileika hljóđfćraleikaranna, fjölbreytileika hljóđfćranna, ţessara frábćru smíđisgripa, elju og áhuga flytjenda og hrifningu áheyrenda.

Allt í einu fór ég í huganum ađ bera saman tónlist og stjórnmál heimsins - í víđasta skilnigi, sem einkennast af svikum, undirferli, sýndarmennsku - og á eftir öllu rekur auđvaldiđ sem hefur ţađ eitt takmark ađ auka arđ af kapítalinu, eignast peninga, fela og stela, og ţetta hefur leitt til, misréttis og yfirgangs og skelfinga sem engin orđ fá lýst - en flestir ţekkja.

Ţótt mér sé vel ljóst ađ fátćkleg orđ eins og ţessi orđ hafi lítil áhrif, ţá vekja ţau vonandi til umhugsunar um, hvađ ţađ er sem gerir líf okkar ţess virđi ađ ţví sé lifađ. Ţađ eru ekki peningar ţví síđur undirferli og svik, heldur vinátta, kćrleikur og fegurđ og list.


« Síđasta fćrsla | Nćsta fćrsla »

Bćta viđ athugasemd

Ekki er lengur hćgt ađ skrifa athugasemdir viđ fćrsluna, ţar sem tímamörk á athugasemdir eru liđin.

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband